شلیک تهران به مغز امنیت اجارهای!
«دشمن آمریکا بودن ممکن است خطرناک باشد، اما دوست آمریکا بودن کُشنده است!» این جملهٔ مشهور هنری کیسینجر، امروز دقیقترین توصیف برای کابوسی است که شرکای عرب واشنگتن در خاورمیانه تجربه میکنند.
دهههاست که دکترین امنیتی آمریکا در خلیج فارس بر یک دروغ گرانقیمت استوار بود: فروش توهمی به نام «امنیت اجارهای» در سایهی افسانهٔ شکستناپذیری اسرائیل.
تنها در یک دهه گذشته، قراردادهای نجومی مانند بسته ۱۱۰ میلیارد دلاری که در سفر سال ۲۰۱۷ ترامپ به ریاض امضا شد و یا خریدهای ۲۳ میلیارد دلاری ابوظبی برای سیستمهای پاتریوت، تاد و اف-۳۵، همگی با این هدف بسته شدند که شیوخ منطقه بتوانند برجهای شیشهای خود را با یک قدرت عاریتی و وارداتی حفظ کنند.
اما ورود مستقیم و تاریخی ایران به میدان نبرد، تنها یک عملیات نظامی نبود؛ شلیک تیر خلاص به مغزِ همین دکترین پوشالی بود.
برای درک عمق این زلزلهٔ ژئوپلیتیک، باید از شمارش پرتابهها فراتر رفت.
ایران، کشوری که سالها هدف استراتژی «ساندویچ جنگی» غرب (فشار خردکننده اقتصادی از پایین و تهدید نظامی از بالا) بود، نه تنها فرو نپاشید، بلکه با اتکا به یک معماری دفاعی کاملاً بومی و عبور از فاز «صبر استراتژیک»، وارد فاز «تهاجم بازدارنده» شد.
پیام این تغییر فاز، لرزه بر اندام دکترینهای وارداتی انداخت: وقتی آمریکا برای رهگیری موشکهای ایرانی، دستبهدامن ائتلافی از بریتانیا، فرانسه و پایگاههای عربی خود میشود و باز هم ناکام میماند، چگونه میتواند با آن قراردادهای میلیارد دلاری، ضامن امنیت ریاض یا ابوظبی باشد؟
بزرگترین دستاورد راهبردی تهران در این نبرد، عریان کردن ناتوانی مطلق ماشین جنگی واشنگتن در ارائه همان «امنیت اجارهای» بود. زمینگیر شدن پنتاگون در رهگیری قدرت ترکیبی جبهه مقاومت، نشان داد ناوگانهای آمریکایی دیگر لنگرگاه ثبات نیستند.
اعتراف تاریخی ژنرال مکنزی (فرمانده پیشین سنتکام) که «آمریکا بهدلیل توان موشکی ایران، برای اولین بار پس از جنگ کره، برتری هوایی مطلق خود را در خاورمیانه از دست داده»، پایان دورانی است که واشنگتن با اعزام یک ناوچه، امنیت میفروخت.
تهران موفق شد هژمونی نیمقرنی آمریکا را پیش چشم همسایگان خریدار امنیت، کاملاً بیاعتبار کند.
در این پوستاندازی تاریخی خاورمیانه، کشورهای منطقه بر سر یک دوراهی بیبازگشتاند: یا دلخوش کردن به پیمانهای پوسیدهٔ غربی که حتی قادر به محافظت از پایتخت شریک استراتژیک خود (تلآویو) نیستند، یا تن دادن به «معماری امنیتی درونزا» با محوریت قدرت بلامنازع تهران.
🔚 در هندسهٔ جدید قدرت، تاریخ خاورمیانه را نه با دلارهای نفتی و چترهای پارهٔ پاتریوت، بلکه با ارادهٔ کسانی مینویسند که دکترین امنیت اجارهای غرب را در میدان نبرد به زانو درآوردند.
